GEROERDE ZIELEN - STERRENSTOF

STERRENSTOF - GEROERDE ZIELENIn ‘Geroerde zielen’, de debuutroman van Sterrenstof, neemt de schrijver de lezer mee door spirituele dimensies in de zoektocht naar zijn tweelingziel. Openhartig en van elke valse schaamte ontbloot, gunt hij een blik in zijn persoonlijk leven, ook wanneer hij de bodemloze diepten van het menselijk bestaan peilt. Keer na keer tilt hij de zijden sluier op die de grofstoffelijke en geestelijke werelden van elkaar scheiden. Dit boek is geschreven voor elke oprechte zoeker en de mens in wie het innerlijk licht tot ontwaken komt.designSterrenstofHet heelal is een sterrensysteem. De aarde slechts wat sterrenstof. De maan zal mijn diadeem zijnVoor mijn tocht door de sterren heenDe melkweg dient me als bruidssluierHet noorderlicht als mijn trouwjapon • StarmaniaStardust FoundationDe opbrengst van dit boek is bestemd voor de ‘Stardust Foundation’. Deze stichting wendt de middelen aan voor de uitgave van nieuwe boeken en geschriften. Tevens zet ze zich in voor werken van filantropische en opvoedkundige aard in het nieuwe tijdperk.Omslag: Johnny Beerens • Tekstcorrectie: Lies Vandercoilden • Dit boek is geschreven voor elke oprechte zoeker en de mens in wie het innerlijk licht tot ontwaken komt •Druk: Verdographics • Sterrenstof • Geroerde Zielen • ISBN 978-90-78957-01-0 • NUR 341 - 728 • Sterrenstof • Geroerde Zielen • www.sterrenstof.be • Winkelprijs 16.95 € Leesfragment De PurpeldistelVandaag ben ik naar de paarse distels geweest. Of beter gezegd, het terrein waar vroeger de paarse distels groeiden. De vorige keren was het nog een braakliggend stuk terrein met wilde begroeiing, maar intussen werd het geofferd aan de aanleg van een gigantische parkeerplaats, waar nu duizenden veelkleurige auto’s staan te wachten op verscheping naar een mysterieus ver land. Welk ver land, weet ik niet, maar ik denk dat er vreemde mensen wonen, want ze rijden met het stuur aan de verkeerde kant. Die distels waren mijn trouwste bondgenoten in de donkerste uren van mijn leven. Na de scheuring spraken ze tegen mij en brachten ze me inzichten in de vorm van mooie, maar ook pijnlijke inspiraties. Zo moet ik onwillekeurig terugdenken aan die keer dat er maar niets door wilde komen en ik me verwonderde over het uitblijven van een boodschap. Tot ik het gevoel kreeg dat die er al geweest was, maar dat ik ze niet had willen zien. Ik herinnerde me alleen een ekster, die voortdurend in van alles aan het wroeten was en daarna kwetterend wegvloog. Ik realiseerde me plots dat die vogel mijn spiegel vormde. Ik vloog af op elk blinkend kraaltje en kleurig stukje glas dat blonk en schitterde in de zon. Dat weerhield me ervan de hoofdweg van mijn leven op te gaan en maakte dat ik in zijpaden verzandde. Vreemd toch, hoe alles in het universum is geregeld. Hoe wist die vogel nu dat hij juist op dit tijdstip hier moest zijn? Hoewel de distels er niet meer waren, ging ik toch nog tweemaal terug, met een soort van nostalgie in het hart. Maar de meditaties lukten niet meer zonder mijn plantaardige vrienden, tot vandaag. Ik begaf me naar het terrein, waar een zachte hand me dwong verder te lopen. Ik werd geleid naar een weg die langs een vaart liep. Twee majesteitelijke boten lagen trots op het glanzende wateroppervlak en ineens, ja hoor, daar was ze weer, die oude, vertrouwde vibe. Mijn gedachten dwaalden af naar een vriendin, Jedès genaamd. Ze is een speciale vriendin van me, maar in de ogen van ‘gewone’ mensen misschien wat bijzonder. Ik denk dat ze haar wel een ‘patiënte’ zouden durven noemen, maar dat geldt niet voor mij en al zeker niet voor haar. Ik ben verheugd dat ze geen patiënte is, want dan zou ik een therapeut zijn en dat ben ik niet. Ik weet niet precies wat haar zo speciaal maakt, want ik ben geen psycholoog. Ik heb daar niet voor gestudeerd en ben daar eigenlijk wel een beetje blij om. Ik zou haar anders een etiket moeten opplakken, zoals ze me dat in een groot grijs gebouw zouden hebben geleerd. Ik zou haar dan in een hokje moeten plaatsen, een eng klein hokje waaruit ontsnappen nagenoeg onmogelijk is. Ik zou me dan weer voelen zoals op de kleuterschool. Ik zou een plank hebben met uitgezaagde vormpjes en losse figuurtjes, die ik één voor één in de lege ruimten zou moeten proberen te passen, totdat ik de juiste vind. In een dik boek zou ik dan een eng uitziende pil kiezen die haar beter zou maken. Misschien is het haar verleden, waar ze soms over vertelt, dat haar zo speciaal maakt.Haar hoofd zit vol met beelden, beginnende vanaf haar tweede levensjaar. Deze lugubere scènes zouden in geen enkele film gebruikt mogen worden. De televisiezender die zich eraan zou wagen, zou vast en zeker zijn uitzendrechten kwijtraken. Jedès hoeft echter niet geholpen te worden. Ze is goed zoals ze is en bepaalt zelf wel wanneer ze nog beter wil worden. Hoewel ze nooit anders geweten heeft en er niemand was die van haar hield of waarbij ze terechtkon, wist ze in haar kleine hartje dat er iets niet klopte in wat haar overkwam. Dat besef was voor haar te zwaar om te dragen. De veel te jonge, zich pril vormende psyche vond op een ontroerend mooie en creatieve manier een oplossing om te overleven. Ze splitste zich op in ‘deelpersoonlijkheden’, die Jedès te hulp schoten en elk een deel van haar pijn en verdriet overnamen, of zich opofferden wanneer ze naar voren kwamen om een volgende ‘charge’ op te vangen. Ik besta voor haar in stilte. Dat is voldoende. Soms noemt ze me een engel en dat is heel lief van haar. Dat is wel goed, denk ik, zo’n engel in je leven hebben. Verlangen we daar niet allemaal naar? Ik doe dingen met haar die elke vriend zou doen, is het niet? Samen tellen we kraaien, doen lange wandelingen, waarbij we onderweg sleutels vinden. Of weet je nog die keer dat we naar het vuurwerk gingen? Door de wind waaiden de brokstukken helemaal de verkeerde kant op en de brandweerlui moesten in allerijl uitrukken. Dat vonden ze niet fijn, want ze dachten die avond op hun gemak te zijn en zelf van het vuurwerk te kunnen genieten. Op een van onze tochten kwamen we aan in een tuin met onnoemelijk veel vlinders, zoveel vlinders dat je misschien kon denken dat iemand die daar opzettelijk had losgelaten. Speciaal voor Jedès, honderden en honderden vlinders, is dat geen mooie gedachte? Ik nam haar hand en legde die op de mijne. Even raakte ik een dik litteken aan, op een plaats waar vroeger spieren hadden gezeten. Die spieren konden zich nog dingen herinneren, want spieren, moet je weten, die hebben een geheugen. Plotseling voelde ik een weerstand. Ik keek op en vroeg aan haar engel een beetje van haar pijn te mogen overnemen, zodat ik haar iets duidelijk kon maken. Haar engel knikte begripvol en we konden verdergaan. Eerst vertelde ik haar over de talloze mensen en kinderen die op diezelfde plaats hadden gestaan en vruchteloos een vlinder hadden proberen aan te raken, want vlinders zijn net als spinnen heel gevoelig en vliegen juist op tijd weg. Zoals een vlinder weet naar welke bloem hij voor de fijne nectar moet gaan, zo voelt hij ook aan welke mensen hem genegen zijn. Als je wilt dat een vlinder op je vinger komt zitten, is het raadzaam dat je in het dagelijks leven geen dieren doodt, niet uit achteloosheid en zeker niet expres. Dieren voelen direct aan je aura dat je geen respect hebt voor moeder natuur. Vlinders zijn net als dolfijnen, ze bepalen zelf wanneer ze naar je toe willen komen. Je kunt hen uitnodigen, maar nooit dwingen. Ze zijn onvoorspelbaar en leven in een vlinderwereld met heel eigen regels. 'Je moet proberen zo’n vlinder tam te maken, want dan groeit er verbondenheid, dan wordt die vlinder voor jou enig op de wereld en jij enig voor hem.' 'Dat idee heb je gestolen!', zei mijn vriend Nigeau en ik bekende dat het waar was. 'Maar', zei ik, 'het was te mooi om te laten liggen.' Ik las dat ooit in een heel klein boekje, van een piloot geloof ik. Vreemd, eigenlijk, dat piloten zo mooi kunnen schrijven. In een film die ik ooit zag, werd een bekende Amerikaanse acteur door een lichtstraal uit de ruimte getroffen. Daarna ontwikkelde hij velerlei gaven. Zo kon hij een potlood doen bewegen zonder het aan te raken. Hij legde aan zijn tegenspeler uit dat het makkelijk was dingen met je gedachten te laten bewegen. 'Je moet met het potlood een relatie aangaan', zei hij, 'daarna kun je er alles mee doen.' Ik geloof dat die acteur ook piloot was, maar niet op zaterdagavond, dan moest hij dansen. Vreemd toch, dat alleen piloten zulke mooie dingen zeggen. Hoe zou dat komen? Kan het zijn dat ze door het vliegen vaak dichter bij God verkeren dan andere mensen? Ik moet daar eens over nadenken, maar ik beken toch wel een beetje afgunstig te zijn. De mensen hebben echter geen tijd meer om met vlinders relaties aan te gaan. Ze willen dat een vlinder al direct op hun schouder komt zitten.Als dat niet lukt, zijn ze soms zo gefrustreerd, dat ze hem proberen te grijpen of weg te slaan. Ze begrijpen niet dat je eerst heel stil moet worden, van buiten, maar ook van binnen. Jedès keek me aan en leek het allemaal te snappen. Fijn is dat, iemand die luistert. Met mijn handen op de hare verbonden we eerst onze geesten met elkaar en daarna versmolten we met de vlinderziel. De vlinders waren die dag in een goed humeur en ademloos keek ze toe hoe ze moeiteloos nieuwe vrienden maakte. Ik keek even langs haar heen en haar engel knipte een oogje naar me. Jedès heeft nog een boeiend leven voor zich. Ze gaat mensen en dieren temmen, ze gaat landen en plaatsen bezoeken. 'Maar het eerste wat ik ga doen is jou een lange brief schrijven en als die klaar is, ga ik met een luchtballon vliegen'. 'Oh', zei ik, 'echt waar? Mag ik dan met je mee?' 'Haha, nee hoor, we zijn al met veel te veel. Als jij ook nog eens mee vliegt, raken we nooit los van de aarde!' Ze raakte nog even mijn neus aan en haar ogen blonken ineens weer. Dan huppelde ze weg, de verte in. Ik weet niet waar naartoe. Misschien weet God het.REACTIES 2008Jouw verhaal heeft me diep beroerd...ik voel me Stil en Ontroerd diep van binnen...Ontroerd omdat het me zó diep heeft geraakt...'t is de Schoonheid en je intens diep verlangen en zoeken wat me zó diep raakt..Ria Ik heb je boek UIT! en het zit er IN....
dit is geen boek om te krijgen, dit is een boek om te vinden ! definitely....Emmeke Nogmaals bedankt voor de mooie avond.An is intussen aan het genieten van je boek. We zijn aangenaam verrast jeop deze manier te mogen leren kennenAn en Rudy Het boek heeft niet echt een einde en wanneer er iets opgebouwd wordt, verspring je naar een ander onderwerp. Je verzwijgt veel en verbergt de ’essentie’Ronny Heb enorm van je boek genoten, en het heeft me echt tot denken aangezet.Was soms echt ontroerend om te zien wat er allemaal in een mens kan omgaan, en helemaal mijn hoedje af om steeds weer opnieuw de kracht te vinden om door te gaan met je zoektocht. Zou zeggen aan de lezers, het is echt een boek dat je moet gelezen hebben, zeker een aanraderVicky Ik ben blij met het boek: ‘Geroerde Zielen’. Ik heb het in één adem uitgelezen: verbluffend, treffend, eerlijk en vooral bijzonder omdat er zo weinig boeken over dit onderwerp te vinden zijn. Ik denk dat het steeds meer mensen zal aanspreken.Mij heeft het in mijn ziel geraakt. Ik kijk uit naar de volgende boeken.Anthoinette Ik heb je boek gelezen en het heeft mij kunnen meeslepen in een zee van emoties, diep weten... De woorden waren zo zuiver, zo puur dat ik ze alleen kon "drinken", het was meer dan lezen, het was ‘proeven’, of moet ik ‘voelen’ zeggen, van al hetgeen je schreef, je voelde, je ervoer. Het gevoel om niet de totaliteit te ervaren in jezelf, niet de eenheid te ervarenJe boek heeft mij diep geraakt en heeft mij uitgenodigd om naar ‘liefde’ te kijken Je woorden hebben dus een heel proces op gang gezet.Caty Ik heb je boek uit ...2 keer zelfs ... leest in één adem uit. Eerst begreep ik je titel niet, naderhand wel want zo voelt het wel ... alsof er in 'mijn ziel' is 'geroerd ' ... Heb er veel van genoten vooral van de passages die gaan over contact met 'de andere wereld'. Knap hoe jij daarover kunt schrijven zonder dikkenekkerij of valse bescheidenheid gewoon : spontaan, open, oprecht en diep ... recht voor de raap: het is zoals het is Je schrijft mooi, verzorgd, poëtisch, vlotte stijl, verveelt geen moment, heel meeslepend dus wat mij betreft. Je suggereert ook veel, wat tussen de regels lezen impliceert, wat normaal is, want 'essentie' laat zich niet makkelijk in woorden vatten. Vooral de pijn en het grote verlangen hebben me geraakt ... het blijven zoekenSonja

Wenst u bij nader inzien toch liever niet in deze lijst te staan, stuur me een e-mail, dan wordt je berichtje verwijderd!